Στο 9ο Δημοτικό Σχολείο Λιβαδειάς πραγματοποιήθηκε πολιτιστική εκδήλωση αδελφοποίησης με μαθητές της Δ’ τάξης του 2ου Δημοτικού Σχολείου Καρπενησίου.Το διδακτικό δυναμικό του σχολείου έχοντας στόχο την έμφαση του πολιτισμού μέσα στην εκπαιδευτική διαδικασία – γιατί πολιτισμός και εκπαίδευση είναι δυο άρρηκτα δεμένες έννοιες μεταξύ τους – εργάστηκε με μεράκι ώστε να δημιουργηθούν οι κατάλληλες προϋποθέσεις για τη φιλοξενία 40 ατόμων, μαθητών και εκπαιδευτικών.

Το πρόγραμμα υλοποιήθηκε με τη συνδρομή εμπλεκόμενων τοπικών φορέων και του συλλόγου γονέων που στάθηκαν αρωγοί στην προσπάθειά μας να δημιουργήσουμε ένα δίκτυο επικοινωνίας μεταξύ των σχολείων και ένα πλαίσιο αξιών και στάσεων, που θα καλλιεργήσουν την κοινωνική ένταξη των μαθητών.
Η εκδήλωση πλαισιώθηκε με τραγούδια για το καλωσόρισμα, προβολή οπτικοακουστικού υλικού-αναδεικνύοντας τις ομορφιές του τόπου μας, αναπαράσταση του μύθου της Έρκυνας από μαθήτριες της Δ’ τάξης.
Οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να γνωριστούν μεταξύ τους, να αναπτύξουν δεσμούς φιλίας και να γευτούν παραδοσιακά εδέσματα τα οποία πρόσφεραν εθελοντικά οι γονείς όλων των μαθητών .Η εκδήλωση κατέληξε σε μια γιορτή εμπλέκοντας όλους τους μαθητές και εκπαιδευτικούς του σχολείου.
Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο Δ/ντης Α/θμιας Εκπ/σης Ν. Βοιωτίας κ. Γκάρτζιος, ο Δήμαρχος της πόλης μας κ. Παπαγγελής, ο αντιδήμαρχος κ. Κακοτρίχης, η υπεύθυνη πολιτιστικών θεμάτων κ. Παπακώστα, η προϊσταμένη διοικητικού τμήματος της Α/θμιας Εκπ/σης κ. Άννη και ο πρόεδρος του συλλόγου Ευρυτάνων Λιβαδειάς Κος Μερμήγκης.9ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ – 2ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΟΥ:ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ!!

Η πρωτοβουλία των δύο σχολείων αναντίρρητα φορτίζεται έντονα σε μια εποχή που πρώτοι εμείς οι ενήλικες μαθαίνουμε τα παιδιά να βαδίζουν σε μοναχικές ατραπούς, τυλίγοντάς τα σε «ασφαλή» κιγκλιδώματα, εξασκώντας τα στην υλική και όχι στην ψυχική γενναιοδωρία. Σε καιρούς ανεξέλεγκτης βίας και μίσους, όπου το αγρίεμα μυαλού και σώματος των παιδιών καθώς και η παραίτηση, η αδιαφορία και η ανικανότητα των ενηλίκων πολλές φορές αποτελούν αναμφισβήτητο γεγονός, πρωτοβουλίες τέτοιου είδους οδηγούν σε ασφαλείς «εξόδους κινδύνου». Γιατί είναι σημαντικό Σχολείο και Κοινωνία να αποκαλύπτει στα παιδιά του σήμερα –παρατημένα σε χαοτικούς τηλεοπτικούς παιδαγωγούς και πλασματικούς κόσμους χωρίς συνοχή, χωρίς εστίες κι αφετηρίες, εξασκημένα σε ναρκισσιστικούς καθρέφτες και ταμπουρωμένα σε «ετοιμοπόλεμα εγώ» βυθισμένα σε μια καθημερινότητα γεμάτη απαιτήσεις παρατηρήσεις και εντάσεις- την «άλλη» πλευρά της ζωής : την πλευρά των συναισθημάτων, των βλεμμάτων, της ουσιαστικής επαφής και αληθινής επικοινωνίας, της ΑΓΚΑΛΙΑΣ. Κι είναι πράγματι ελπιδοφόρο, εκπαίδευση, τοπική κοινωνία και γονείς με ενωμένες τις δυνάμεις να παροτρύνουν τα παιδιά να «χτίσουν» γέφυρες» με στέρεα θεμέλια τις συνήθειές τους, τα ήθη και τα έθιμά τους, τις ομοιότητες αλλά και τις διαφορές τους.
Η ιδέα του συγκεκριμένου προγράμματος και οι προσπάθειες για την υλοποίησή του αποδεικνύουν όχι μόνο την αξία των Καινοτόμων Δράσεων στο σύγχρονο σχολείο αλλά και το ότι Η ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ και Η ΑΝΘΡΩΠΙΑ υπάρχει μέσα στην Ελληνική Εκπαίδευση. Η πολιτεία οφείλει να τις τιμά, να τις διαφυλάττει και με κάθε τρόπο να τις ενισχύει…

