Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

...για τα συναισθήματα

Συνεχίζοντας να μιλάμε για τα συναισθήματα μας, στο 10 Νηπιαγωγείο Θήβας, δώσαμε στα παιδιά πρόσωπα χωρίς χαρακτηριστικά και το καθένα του έδωσε την ανάλογη έκφραση ανάλογα με το συναίσθημα που ένιωθε. Στην συνεχεία το έβαλαν στο πρόσωπο τους και μας είπαν για ποιο λόγο νιώθουν έτσι. «Είμαι χαρούμενη γιατί έπαιξα με τα παιχνίδια μου.» «Είμαι λυπημένη γιατί έκανα μια ζημιά και με μάλωσαν οι γονείς μου.» «Είμαι θυμωμένη με την μαμά μου γιατί δεν με άφησε να κάνω ποδήλατο.» Στην συνέχεια έκοψαν εικόνες από παλιά παραμύθια και ομαδοποίησαν τους ήρωες ανάλογα με το πώς νιώθουν φτιάχνοντας την αφίσα των συναισθημάτων. Χαρά, λύπη, φόβος, ντροπή, θυμός και αγάπη.
video


Θέλοντας να εκφραστούμε μέσα από το παιχνίδι φτιάξαμε ένα ζάρι που σε κάθε πλευρά έχει ένα συναίσθημα. Κάθε παιδί το ρίχνει και όποιο συναίσθημα δείχνει μιλάει γι αυτό. Έτσι θέλοντας να ρίξουν όλοι το ζάρι πήραν τον λόγο και τα πιο συνεσταλμένα. Αν κάποιος δεν ήθελε το συγκεκριμένο συναίσθημα έριχνε πάλι το ζάρι.
Φόβος: Κάποια μέρα φοβήθηκα πολύ όταν κάποιος ξένος χτύπησε την πόρτα δυνατά.
Ντροπή :Ένιωσα ντροπή όταν χτύπησα ένα παιδάκι και ντρεπόμουν να το πω στην μαμά μου.
Αγάπη: Νιώθω αγάπη για τη Αγγελική γιατί είναι φίλη μου και μου κάνει δώρα.
Παίρνοντας αφορμή από την αγάπη αποφάσισαν να χαρίσουν ένα δώρο σε όποιον αγαπάνε.
Έκαναν μια ζωγραφιά και γράψαμε σε ποιον την χαρίζουν. Για να γίνει πιο εντυπωσιακό το δώρο πέρασαν σε ένα κορδόνι πολύχρωμα μακαρόνια και έφτιαξαν ένα  διακοσμητικό για την ζωγραφιά.
Την χαρίζω στην μαμά μου που την αγαπώ γιατί μου παίρνει δώρα.
Αγαπώ την μαμά γιατί μου δίνει φιλάκια και αγκαλίτσες.
Θα την χαρίσω στον μπαμπά γιατί με προσέχει.
Αγαπώ τον μπαμπά γιατ αγαπάει κι αυτός.

στο Πολεμικό Μουσείο και στη Βουλή των Ελλήνων.

Την Πέμπτη 12/1/2012 η ΣΤ’ Τάξη του 3ου και του 6ου Δημοτικού Σχολείου Θήβας πραγματοποίησαν από κοινού εκπαιδευτική επίσκεψη στο Πολεμικό Μουσείο και στη Βουλή των Ελλήνων.
video
Το Πολεμικό Μουσείο Αθήνας, το οποίο λειτουργεί από το 1975, βρίσκεται δίπλα στο Βυζαντινό, επί της οδού Βασιλέως Γεωργίου. Το Μουσείο φιλοξενεί στο ισόγειο μια από τις πιο σημαντικές συλλογές όπλων από όλο τον κόσμο, τα οποία χρονολογούνται από τη Νεολιθική εποχή μέχρι το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Η συλλογή διαθέτει 3.000 όπλα, αμυντικά και επιθετικά, όπως πανοπλίες από τον ευρωπαϊκό Μεσαίωνα, καυκασιανά πιστόλια, μουσουλμανικά, ινδικά και ιαπωνικά όπλα. Στον πρώτο όροφο βρίσκεται η συλλογή που αναφέρεται στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ενώ στον τελευταίο όροφο υπάρχουν εκθέματα που χρονολογούνται από την Εποχή του Χαλκού μέχρι τον 20ο αιώνα. Πολύ σημαντική είναι η συλλογή που αναφέρεται στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Η συγκεκριμένη συλλογή κάνει το μουσείο έναν πολύ καλό προορισμό για τους μαθητές της ΣΤ΄ τάξης σε συνδυασμό με την επίσκεψη στη Βουλή. Τα παιδιά των δύο σχολείων εντυπωσιάστηκαν από το μουσείο ενώ δούλεψαν σε μικρές ομάδες και αφού παρατήρησαν πρώτα ορισμένα εκθέματα με μεγαλύτερη προσοχή, συμπλήρωσαν, στη συνέχεια, ένα φυλλάδιο εργασιών. Η απόσταση του Μουσείου από τη Βουλή ήταν 8 λεπτά με τα πόδια. Στη Βουλή οι μαθητές παρακολούθησαν μια ξενάγηση για την ιστορία του κτιρίου, είδαν βίντεο και έπαιξαν, στο τέλος, ένα παιχνίδι μνήμης. Στη συνέχεια, επειδή είχε ολομέλεια ανέβηκαν στα θεωρεία και παρακολούθησαν ένα μέρος της για περίπου 20 λεπτά. Η Βουλή έχει ολομέλεια κάθε Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή. Αν η επίσκεψή μας ήταν προγραμματισμένη Δευτέρα η Τρίτη τα παιδιά θα είχαν την ευκαιρία να καθίσουν στα έδρανα και τα δουν το χώρο των συνεδριάσεων από κοντά. Πριν μπούμε στα λεωφορεία για την επιστροφή, τα παιδιά μπροστά στο Σύνταγμα είδαν το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, τους τσολιάδες και έπαιξαν με τα περιστέρια. Η επίσκεψη στη Βουλή ήταν μια μοναδική ευκαιρία για τους μαθητές της ΣΤ’ τάξης να γνωρίσουν ένα χώρο ιστορικό και τόσο σημαντικό στις μέρες μας. Πολλά μικρά σχολεία δεν επιχειρούν την επίσκεψη γιατί συνήθως δε συμπληρώνεται ένα λεωφορείο και το κόστος είναι μεγάλο. Το πρόβλημα αυτό στη συγκεκριμένη περίπτωση, λύθηκε με τη συνεργασία των δύο σχολείων που περιόρισε το κόστος στο μισό.